Wind and Water op de Middellandse Zee

Wind and Water op de Middellandse Zee
2018-07-06

Wind & Water vertrek uit Koper (Slovenië)

Wij willen jullie nog even laten zien, hoe Wind & Water op de trailer is gegaan.

Jelle stuurde deze foto’s door. 


Hij was erg te spreken over de professionaliteit van iedereen.


Ook de chauffeur gaf hem veel vertrouwen.  


Het blijkt dat er alleen ‘s nachts gereden mag worden onder politie escorte.


Vanuit Slovenië, Oostenrijk, Duitsland naar Nederland.

Het plan is om zondagmiddag te vertrekken.

Woensdagochtend komt de boot aan in Kats Zeeland. 

Tegen die tijd verschijnen er weer foto’s op het blog.

2018-07-05

Bus gemist???

Heerlijk ontbijt met gekookt eitje. Ik ruim de boel op en ga mijn koffertje inpakken. Als ik in de kuip sta zie ik dat het containerschip uitvaart. Dit gaat zeker niet geruisloos. 


Ik ga op het kajuitdak staan en zie dat het schip begeleidt wordt door twee sleepboten voor en één achter. Deze schepen verwacht je in Rotterdam, maar niet in Koper. Een uur later vaart een wat kleiner containerschip de haven in.

Na de lunch rond twee uur, lopen wij samen naar de ingang van de haven. Hier komt de taxi. Tien minuten later ben ik in op het busstation. Ik reis voor het eerst met een Flixbus. Het is een internationale maatschappij, die overal in Europa rijdt. 


Op het busstation staat bij het bordje elf niet de naam Flixbus, wel wat plaatsen die aangedaan worden. 

Er staat duidelijk vermeld op het ticket een kwartier voor vertrek aanwezig te zijn. Ik ben er om tien voor half drie, kwart voor drie is de vertrektijd. Ik tref het, want er staan een Sloveens meisje en jongen te wachten. Zij kan redelijk Engels en had ooit wel eens met de flixbus gereisd. Prettige ervaring had zij hiermee. Zij weet alleen niet of dit de goede bushalte is. Zij zijn onderweg naar Triest en wonen niet in Koper. De minuten tikten door. Er is nergens een informatie balie om te checken of ik wel op de juiste plek sta. Tegen drie uur bel ik Jelle. Hij gaat naar een telefoonnummer zoeken. Om kwart over drie, net voordat Jelle terugbelt, komt er een bus aan met een groot groen etiket Flixbus erop. Gelukkig, had ik de tijd wat ruim genomen om het vliegtuig in Pula niet te missen. Ik ben helemaal opgelucht. Twee wat nors kijkende buschauffeurs, staan bij de deur en wijzen de plek aan, waar ik mijn koffer kan neerzetten. De bus is verder prima, voldoende beenruimte, schoon, airco en een rugleuning met verschillende standen.


Wij gaan de bergen in, even later komen wij langs de zoutvelden.


Tegen vier uur zijn wij bij de grens met Kroatië. Iedereen moet uit de bus en de paspoorten bij de douane laten zien. Als wij allemaal naar het loket zijn geweest, mogen wij terug naar de bus. Hier komt een man van de douane nog eens de personen tellen en passen controleren.


Het zijn allemaal twee-baans wegen, nu begrijp ik dat de route drie uur duurt. Inmiddels heb ik de taxichauffeur een sms’je gestuurd met de mededeling, dat de bus zeker een kwartier vertraging heeft.

Bij aankomst in Pula blijkt het meer dan een half uur te zijn. De taxichauffeur had een mooi bord gemaakt met mijn naam erop, heel slim.

Ik ben ruim op tijd op het vliegveld en heb alleen handbagage. 

Aangezien het een klein vliegveld is, kan men er alleen drank, koeken en verpakte ijsjes kopen. 


Er is een kleine verpakte pizza te krijgen, deze moet ik zelf in de magnetron doen. Echt smaakvol was het niet, maar het is iets hartigs. 


Even later stuurde Jelle een foto van zijn pizza met truffel, deze zag er heel anders uit.

Het vertrek van het vliegtuig is 20.40 uur. Boarden begint om 20.10 uur staat op het bord. Het gate-nummer wordt later ingevuld. 

De tijd verstrekt 20.10-20.40 uur er verschijnt nog niets. Ineens om 21.15 uur mogen wij naar gate vier. Binnen tien minuten zit iedereen in het vliegtuig en om 21.35 uur gaan wij de lucht in. Ik ben blij dat de auto op het vliegveld staat, dan kan ik bij aankomst direct naar huis.

Wij landen om elf uur. Als je van Kroatië (geen Schengenland) komt, moet altijd je paspoort gecontroleerd worden. Dit verloopt snel en met alleen handbagage sta je zo bij de uitgang. Ik loop naar de parkeerautomaat om te betalen maar dan......Welke parkeerplaats was het ook al weer. Van airport Rotterdam heb ik zelf nog nooit iemand opgehaald, laat staan geparkeerd. Was het P1 of P2, ik weet het even niet meer. Jelle reed en ik heb natuurlijk niet goed opgelet zat er naast en was vast aan het kletsen. Ik weet nog wel dat het langs de weg was en dichtbij de hoofdingang naar verhouding. 

Begin maar te zoeken bij P1, het is geen groot vliegveld maar als je je auto moet zoeken valt dat tegen.


Na een kwartiertje kom ik op het slimme idee, Jelle te bellen. Hij is nog op, veel onweer en regen, water kwam zelfs over de muur. Hij stuurt de foto van de app die het onweer laat zien. 

Maar ja, daar belde ik niet voor natuurlijk. Ik had een heel ander probleem. Ja, zei hij ik dacht wel dabt het lastig terug vinden was, maar het is heel simpel. Inderdaad met de telefoon in de hand, leidt hij mij naar de plaats waar de auto staat. Het was P2 lang parkeren.

Ik stap in de auto en rijdt weg, tot bij de slagboom. Het kaartje erin, klaar is Kees dacht ik. Vergeet het, inmiddels was het zeker twintig minuten later. Boom gaat niet open, mededeling nog €3,50 betalen wat nu... de alarmknop werkte niet meer. Een 06 nummer gedraaid en ja hoor een mannenstem vraagt naar mijn probleem. Ik vertel hem, dat ik mijn auto niet kon vinden daardoor tijd verstreken voor de slagboom. Hij vroeg om een code die op het kaartje stond, hij zag dat ik al €50,00 had betaald. Ik weet niet, wat hij dacht misschien wel, weer zo’n dom blondje het was donker, dus dat kon niet. Alhoewel ik mij wel zo voelde. Mevrouw, de boom gaat voor u open, wel thuis. Nou hè, hè ik was blij dat ik kon rijden. 

Vandaag was het dus niet mijn dag. Om één uur thuis, ik was wel moe en ben direct naar bed gegaan. Morgen weer een dag......


2018-07-04

Laatste dag en nacht aan boord van Wind & Water

Vanwege het lawaai buiten, zijn wij iedere ochtend op tijd er uit, niets geen uitslapen.

Vandaag staat alles in het teken van Wind & Water klaar maken voor het transport naar Nederland. Ik begin mijn kledingkasten uit te ruimen en deze in grote tassen te pakken. Je staat versteld van hetgeen er de afgelopen jaren toch bijgekomen is. Dan het linnengoed, ook niet weinig.


Jelle blijft buiten actief. De radarpaal moet er ook af, maar de draden blijven erin, dus wordt deze eerst verpakt en dan vastgebonden op de spiegel.

Wij hebben veel geluk dat hier zoveel nieuwe schepen worden afgeleverd, de masten zijn allemaal verpakt in speciaal folie. Jelle is naar de mannen, die de schepen optuigen, gegaan en gevraagd of hij dat folie mocht hergebruiken. Geen enkel probleem. Hier worden de Bavaria’s rechtstreeks uit de fabriek afgeleverd, alsof het allemaal niets kost. Veertig, vijftig foot misschien voordelig aangeboden door het faillissement van Bavaria, wie weet. Tussendoor nog een paar Dufours. Een drukke bedoening.

Jelle verpakt de uiteinden van de giek, in verband met het beschadigen. Bijna alles wordt gefotografeerd zodat bij de opbouw volgende week in Nederland, alles weer op de juiste plaats komt.


Na dit werk en de hitte, willen wij wel even zwemmen. Jelle duikt het water in en zwemt naar de overkant naar het drukke strand. Als je goed kijkt naar de foto, zie je dat hij zwaait en zijn voeten boven water laat zien.

Eindelijk tegen half zeven een drankje in de kajuit, want buiten is er teveel zon.

Wij hebben besloten om de laatste avond nog ergens te gaan eten. Ik sla TripAdvisor erop na en zij adviseren een restaurant net buiten het centrum en de boulevard. Het is iets verder lopen, maar wij laten ons graag verrassen. Op het terras staan de gedekte tafels al klaar, het is er niet druk. Wij worden vriendelijk ontvangen. 


Vooraf nemen wij beiden soep, Jelle neemt vissoep, ik gazpacho met bruschetta’s, dan een tournedos bedekt met veldsla, verse tomaatjes en Pecorino. De dame geeft ons een wijnadvies, twee verschillende soorten wijn. Voortreffelijk zowel de wijn als de maaltijd. 


Als wij terug naar Wind & Water lopen, komen wij de handballers in optocht tegen. Zij komen uit verschillende delen van de wereld, allemaal jongelui. Waarschijnlijk de laatste avond, vandaar deze ceremonie.

Wij weten niet of er ook een Nederlands team deelneemt.

Tegen half elf zijn wij aan boord en voor mij wordt dit de laatste nacht aan boord.

2018-07-03

Onderdak voor de kapitein

Vanochtend om vijf uur werden wij wakker, een hels kabaal van machines. Het bleek dat de gemeente het kiezelstrand moest schoonmaken. Tegen half zeven werd het weer rustig en sliep ik weer in. Jelle was inmiddels al opgestaan en is in de kajuit een boek gaan lezen.

Na het ontbijt is het direct, actie. Alles wat wij zelf kunnen voorbereiden scheelt in de kosten.

Het grootzeil wordt eraf gehaald, de giek, reddingsvlot, radar, safety tas alles wordt schoongemaakt en in de achterkajuit opgeborgen. De buitenboordmotor gaat in de bakskist. Inmiddels heb ik het teakdek en de opbouw met groene zeep geschrobd en weer schoon gespoten, ja wij laten Wind & Water voor één van de laatste keren glimmen. 

De kapitein heeft voor vrijdagnacht nog een slaapplaats nodig. De juffrouw van de receptie adviseert naar het hostel, middenin het stadje te gaan. Wel erbij zeggen dat wij door de Marina gestuurd zijn. Ik moet toch boodschappen doen, dus combineer ik dit.


Als ik de haven uitloop, maak ik gebruik van de lift, die brengt mij naar de oude stad.

Deze lift is speciaal gemaakt voor de cruiseschepen. De toeristen steken de weg over en stappen in de lift. Mooie combinatie van oud en nieuw. De Muda stadspoort gebouwd in 1279, heeft heel wat oorlogen doorstaan. Muda betekent grens.


Als ik uitstap en naar beneden kijk is dit het uitzicht op de haven.


De internetsite van de haven laat een veel mooier plaatje zien.


Op het marktplein staat een toren, die zeker een paar eeuwen oud is. 


Een doorkijkje naar de oude stad. Onderweg scoor ik nog een magneetje. Dan ga ik bij het hostel Museo naar binnen om de overnachting voor Jelle te regelen. Helaas zij zijn vol geboekt, maar de eigenaar probeert een kennis, die een appartement heeft en misschien nog vrij is. Ja, dit is mogelijk. Fijn, dat deze man zoveel moeite voor mij doet. Overnachting geregeld, mooi.

Nu een paar boodschappen voor vanavond en dan wandel ik weer naar de haven. 

Er is een hoge vochtigheidsgraad, dat maakt dat je rond één uur ontzettend loopt te transpireren.

Aan boord maak ik een lunch en daarna een powernap. Jelle gaat door met het inpakken en losmaken, maar aan het eind van de middag zoekt ook hij de bank in de schaduw.

Na het eten wandelen wij de oude stad in Jelle maakt nog een paar foto’s. 


Een grappige fontein aan de waterkant.


Op de boulevard staat een boot uit steen gehakt en dienst doet als bank.

Er worden internationale handbal wedstrijden gehouden aan de waterkant, hier kwam dus de muziek vandaan. Dit zal vanavond aan boord nog te horen zijn. Als wij bij Wind & Water zijn, gaat de airco aan deze zorgt voor wat verkoeling in de kajuit.

Tegen elf uur gaan wij te kooi.




2018-07-02

Magnetische krachten

Om half zeven staan wij naast ons bed. Gisteravond heeft Jelle alles al in gereedheid gebracht voor het vertrek van vandaag.


Wij verlaten Venetië en steken de noord Adriatische zee over naar Slovenië.

Slovenië heeft in totaal 1,8 miljoen inwoners. Sinds 1991 is het een zelfstandige staat en sinds 2004 lid van de Europese Unie. De munteenheid is euro, dat is wel makkelijk. De Slowenische, Adriatische kust is maar 25 mijl of te wel 46,6 km. lang. Volgens de boekjes moet deze kust mooie Marina’s hebben. Het zijn er maar vijf. Net zoals in Kroatië is in Slovenië het toerisme een belangrijk middel van bestaan.

Wij varen naar Koper. In deze haven komt de transporteur die Wind & Water over de weg naar Nederland gaat vervoeren.


Als wij het zeegat uitvaren, zien wij de activiteiten bij de bouw van de sluizen, waarmee men druk aan het werk is. Dit alles om het water zoveel mogelijk buiten Venetië te houden.

Onze stuurautomaat staat aan, want inmiddels is “het water”ons wel vertrouwd daar. Wij zitten in de kuip en kijken om ons heen. Ineens draait Wind & Water automatisch 180*. Jelle reageert onmiddellijk en gaat zelf sturen. 

Het blijkt dat er op de bodem stalen waterkeringen liggen, daarbij is het opkomend tij, dus niet veel water onder de kiel. Het magnetisch kompas reageert hier onmiddellijk op en is “van slag”. Een heel bijzondere ervaring.

De eerste paar uren hebben wij een zwakke wind, pal tegen. De stroom hebben wij ook tegen, dit alles zorgt voor een vervelende golfslag. De motor gaat aan, want deze reis kunnen wij beslist niet zonder.

Voor het eerst sinds tijden trekt Jelle zijn vest aan en ik een poloshirt. Het is bewolkt, maar verder prima te varen. Het blijkt dat wij een halve knoop stroom tegen hebben, dus gaan wij meer mijlen maken dan de geplande. 


De raampjes van de sprayhood zijn wat stoffig, die ga ik even poetsen. 


Op de plotter rechts, zie je de rechte lijn naar het oosten dit is de koers die wij varen.

Tegen half tien maak ik de koffie, wij nemen er een heerlijk stukje, door mijn schoonmoeder zelf gebakken, boterkoek bij. Deze heb ik gisteren uit de diepvries meegenomen in mijn handbagage. Tegen half één de lunch. Gelukkig wordt de zee wat flakker en de wind zwakt verder af. Geen water op het voordek meer, alhoewel dit water goed voor het dek was. 

Jelle doet een powernap van een uurtje. Inmiddels is de zon gaan schijnen en heb ik mij verkleed. Het is twee uur, wij liggen goed op schema en zijn over de helft van de trip.

Nu ben ik aan de beurt om een uiltje te knappen en zo tellen de mijlen door.

Tijdens de oversteek blijkt, dat wij “digitaal” even uit de lucht zijn geweest.

Jelle kijkt op zijn telefoontje en ziet een bericht van de vervoerder. De planning is, vrijdagochtend 6 juli wordt Wind & Water op de trailer gezet.

Inmiddels naderen wij de kusten van Kroatië en Slovenië. Het ziet er allemaal lieflijk uit. Hoe dichter wij bij de kust komen, hoe meer wij van Slovenië zien. Als wij in de baai zijn, verdwijnt Kroatië.


Wij passeren de haven Piran met een prachtige kapel boven op een rots.


Dichter bij de kust wordt het ook steeds warmer. Jelle belt met de haven van Koper. De dame antwoordt, haven in varen op nummer 65 kunt u de boot afmeren. 


Wij varen bijna tegen een strand van kiezelstenen aan, deze staat in open verbinding met de haven. Het krioelt van de kinderen, met daarbij het nodige geluid. Recht voor ons ligt een joekel van een cruiseschip en links ligt er een groot containerschip dat geladen wordt. Kortom dit is een echte commerciële haven. Weinig sfeer en gezelligheid, een “werk”haven.

Wij zien boxnummer 65 recht tegenover het propvolle kleine kiezelstrand. Er is geen marinero die ons opwacht en helpt, wij moeten het zelf regelen. Wel een gedoe, voor het eerst sinds jaren niemand die een lijntje aanpakt. Doordat het ook tij heeft en geen echte drijvende steigers moeten wij hier al tijdens het aanleggen rekening mee houden. Dit verloopt beslist niet vlekkeloos. Na negen uur varen hebben wij het ook wel gehad. Maar rond half vijf liggen wij er netjes bij.

Even wennen draaiende motoren, gillende kinderen, wat was het dan heerlijk rustig op het eiland Certosa. 

Tegen acht uur wandelen wij het stadje in en vinden aan de boulevard een terras waar wij een hapje kunnen eten. Wij lopen terug naar Wind & Water en gaan te kooi. Ondanks het lawaai aan het strand, zelfs rond tien uur, slaap ik snel in. 

Morgen meer.


2018-07-01

Enkele reis Venetië 

Na een gezellige trouwfeest van onze neef Sjoerd, rijden wij terug naar Bergen op Zoom. Altijd leuk om de familie te zien en te spreken. 


Timo, Kirsten, met haar gezin, en oma waren ook aanwezig.

Ondertussen was het wel laat geworden en besloten wij om direct naar bed te gaan.

Vanochtend pakken wij de spullen in om de laatste week aan boord van Wind & Water door te brengen.

Om tien uur zijn wij op Rotterdam Airport. Wij gaan met mijn auto en parkeren deze, want donderdagavond vlieg ik weer naar huis. Het is een fijn vliegveld, lekker overzichtelijk. Nu afwachten of er vertraging is. Het bezoek dat wij de afgelopen weken aan boord hadden, zijn allemaal met vertraging vertrokken en aangekomen. 


Als wij in de vertrekhal zijn, zien wij dat onze vlucht nog geen vertraging aangeeft. Eerst nemen wij koffie, want daar is het tijd voor. Anderhalf uur later zitten wij in een vol vliegtuig, je merkt dat het hoogseizoen is. 


Bij de start maak ik nog een foto zo kun je goed zien dat het een klein vliegveld is.


Als wij boven de Alpen zijn nog een foto, je kunt de besneeuwde bergtoppen zien. 


Vlak voor de landing vliegen wij over Venetië. Vanuit het vliegtuig zien wij herkenbare plekken.


In de speciale terminal voor de cruiseschepen zien wij er zes liggen. Alle passagiers zijn in Venetië........


Rond half drie staan wij voor de kade waar de vaporetto’s vertrekken. Kwartiertje later vertrekken wij.


De taxibootjes racen af en aan. In de verte ligt Wind & Water, op het eiland Certosa.


Via de bekende kanalen stappen wij bij het eiland Lido uit. Nu eerst een ijsje op het terras. Wij nemen stukje pie en een wrap mee voor morgen, onderweg. Dan is de Conad aan de beurt. Wij slaan voor de laatste keer boodschappen in, waaronder lekker vers fruit. Hapje lasagne voor vanavond en natuurlijk yoghurt.

Als wij aan boord komen is het erg warm. Raampjes en luiken open, de sprayhood naar beneden nu kan de wind er goed doorheen waaien. 

Even later zitten wij samen in de kuip met een biertje en een aperol spritz.

Voor vanavond staat er bij bistro Wind & Water iets simpels op de kaart. Alles kant en klaar dit is toegestaan aan boord.

Wij zijn moe en om half elf gaan wij te kooi.

Buona Notte