Wind and Water op de Middellandse Zee

Wind and Water op de Middellandse Zee

Zondag 9 juli 2017

Milna adieu


Vandaag gebeurd er niets spannend.

Het is wassen, ruimen en poetsen, wel met tussenpozen want het is inmiddels 33 graden.

Heel vermoeiend.

Voor de lunch, restjes opmaken.

Om kwart voor drie ga ik van boord.

Jelle doet de kuiptent op de boot, wel raampjes open nog extra lijn met veren naar de wal en zo ligt Wind & Water er de komende drie weken bij.

Omdat wij maandagochtend om half acht op het vliegveld in Split moeten zijn, hebben wij besloten een appartementje bij de oude stad te boeken.

Dit scheelt morgenochtend, dan hoeven wij er niet zo vroeg uit.


Om zes uur hebben wij de boot naar Split.

Terwijl wij wachten in Supetar gaat Jelle vast inchecken.

Deze keer heb ik mijn ticket geboekt, want dat was het laatste goedkope ticket €50,00 all in.

Terwijl ik wil inchecken, lees ik dat ik niet mijn meisjesnaam heb gebruikt, maar mrs. Dam.

Wat nu......dat is wel erg dom.

Jelle appt naar Transavia en legt het uit. 

Ergens hebben wij gelezen dat een wijziging €50,00 kost, daar gaat mijn "voordelige" ticket. 

Van Transavia krijgen wij bericht, dat wij dit bij het inchecken moeten doorgeven. 

Even de gevolgen afwachten .....

Bij aankomst wandelen wij naar het appartement.

Het ziet er goed en schoon uit. 

Morgenochtend bij het weg gaan, de sleutel in de brievenbus.

Daarna gaan wij op zoek naar de sushi bar in Split. 


Jelle begint met soep.


De sushi met toebehoren smaakten heerlijk.

In Split is het erg gezellige bij veel bars wordt er gemusiceerd, dit geeft een speciale sfeer.

Maandagochtend 10 juli vliegen wij voor zes weken naar huis.

Op het vliegveld bij de incheckbalie wordt niet moeilijk gedaan. 

Ik krijg gewoon een instapkaart met mrs. Dam erop. 

Een meevaller dus.

Dit was het laatste blog van het eerste gedeelte van de zomer 2017.

Dank aan al onze volgers, wij vonden het leuk om ons wel en wee met jullie te delen.

Voor allemaal een heerlijke zomer toegewenst.



Zaterdag 8 juli 2017

Onverwachte uitnodiging


Gisteravond kregen wij een uitnodiging van de ACI Marina. 

Op de uitnodiging stond een verjaardagsfeest, wij worden om elf uur verwacht.

Helen en Mike van de Lady Kathleen, hebben ook een uitnodiging ontvangen, dat gaat gezellig worden.

Eerst drinken Jelle en ik nog koffie aan boord van Wind &Water.

Om elf uur lopen wij naar het restaurant van de Marina. 


Wij worden welkom geheten door Tony het aanspreekpunt van de havenmeesters.

Wij vragen aan hem de exacte reden van dit gebeuren. 

Hij vertelt dat het op 1 juli een feestdag in Kroatië is, deze was nog niet gevierd in de Marina vandaar nu de uitnodiging. 

Wij begrepen dat alleen de vaste ligplaatshouders uitgenodigd zijn.

Er zijn ongeveer vijftig mensen. 


Op de tafels staan allerlei soorten wijn en frisdrank.

Wij worden voorgesteld aan de managing director.

Al snel komt er een Engelsman, Graham, bij ons aan de tafel zitten. 

Hij ligt ook bij ons aan de steiger.

Sinds 2000 woont hij hier. 

Eerst in een appartement, enkele jaren geleden heeft hij een huis laten bouwen, zijn appartement staat nu te koop. 

In Engeland heeft hij ook nog een huis maar daar komen zij bijna niet meer.


Wij worden uitgenodigd om naar het buffet te gaan.

Dat ziet er prachtig uit heerlijke salades, staan uitgestald. 

Wij scheppen onze bordjes vol, dit kost ons geen enkele moeite. 

Ik probeer de zwarte risotto met zeevruchten, dat heb ik nog nooit gegeten.


En zo kiest iedereen uit, wat ze lekker vindt. Ja, de wijn vloeit natuurlijk rijkelijk.

Even later schuift nog een Engels stel aan, zij liggen ook bij ons aan de steiger. 

Wij hadden een paar weken geleden hun al ontmoet in een restaurant. 

Grappig dat je zo wat meer van elkaar komt te weten. 

Het bleek dat Paul in Richmond had gewoond. 

Mike en Helen hebben daar ook veertig jaar geleden gewoond.

Paul heeft zijn vrouw hier in Milna ontmoet, hij was flottielje leider. 

Beiden zijn Engels maar zitten zeker negen maanden hier en drie maanden in Engeland.

Paul heeft net zelf een zwembad gebouwd bij zijn huis dat bijna aan de steiger ligt.


Zo wordt het nog een heel gezellig feestje.

Tegen drie uur gaan Helen en ik nog wat boodschappen doen.

Vanavond gaan wij met zijn viertjes ergens eten, want voor ons is dit de laatste avond in Milna.

Eerst wordt er gezwommen.

Tegen half acht wandelen wij de steiger af en besluiten om bij La Palma te gaan eten.

De laatste keer is dat goed bevallen.

Bij binnenkomst blijkt dat alles vol is. 

Aan de zijkant is een soort van serre, waar de airco aanstaat.

Iets minder gezellig, maar wij blijven.

Vooraf nemen wij de tunapatee en stukje speciale kaas en salami. Dit delen wij met viertjes.

Daarna neemt Jelle tagliatella met scampi's, ik ga voor de gefileerde vis met truffelsaus.

De vorige keer had Helen dit uitgezocht. Zij ging deze keer voor de zalm.

Mike gaat voor de risotto met zeevruchten, hij vond dit minder lekker dan verwacht.

Als toetje hebben wij allemaal zin in een ijsje.

Dat is niet moeilijk er zijn drie ijscotentjes, er is er maar één die karamelijs heeft.

De favoriete smaak van Helen en mij.

Morgen gaan Helen en Mike hun zoon en kleindochter ophalen van het vliegveld Split.

Wij moeten morgen wassen, ruimen en poetsen.

Dit betekent voor beiden vroeg op, dus nemen wij afscheid van elkaar, tot in september.

Aan boord nog even de mailtjes nalezen en dan te kooi.



 

Vrijdag 7 juli 2017


Na een onrustige nacht, de muziek was erg luid dit ging tot zeker twee uur door.

Je kunt merken dat het seizoen begonnen is.

Vandaag ga ik de hutten klaar maken voor Michiel en Merijn.

Onze vakantie komt ten einde.

Jelle doet de hoes om de rolfok en zo zijn wij beiden bezig.

Het is al snel warm, zeker dertig graden.

Nu hebben wij ook over de kajuit een soort van kleed gelegd, zodat het binnen minder warm is.

Op de fiets haalt Jelle twee jerrycans met diesel. 

Eén om de tank af te vullen en één blijft als reserve in de bakskist.

Verder is het vandaag een luie dag.

Vanavond maak ik in bistro Wind & Water een koude salade dit vanwege het warme weer.

Aan de kade drinken wij nog een kop koffie.

Sluiten de avond af met een ijsje.


De eigenaar van het tentje maakt een foto van zijn trouwe klanten.

Het blijft nog lang warm buiten.

Gelukkig geen muziek van de kade deze keer.

Donderdag 6 juli 2017

Geen gewone dag


Vandaag is mijn zwager Jacob Jan jarig. Proficiat Jacob.

Hij is onze beroeps charteraar en al onderweg naar Schotland voor de zoveelste whiskey reis.

Gelukkig, daar is tegenwoordig veel animo voor. 

Er kunnen 28 personen mee, de reis wordt compleet verzorgd met de mogelijkheid om zelfs te golfen.

Wij ontbijten en maken ons lunchpakketje. 

Even wat vers fruit halen voor onze gasten na de koffie.

Jelle laat de zonnetent erop zitten, dan kan Stefan ook zien hoe dit werkt. 

Wij besluiten om deze keer naar een rustige baai te gaan, aan de andere kant van het eiland. 

Er is niet veel wind, dus blijft de zeilhuik om het grootzeil zitten.

Na de koffie wordt alles klaar gemaakt voor vertrek. 

Jelle vaart de haven uit, daarna Stefan achter het roer. 


Hij kan niet wachten en geniet volop.

Wij willen de dieseltank vullen, maar helaas tien boten cirkelen om de steiger, daar gaan wij niet op wachten.

Tegen één uur zijn wij in de baai Blaca, waarvan wij verwachtten dat wij de enige zouden zijn.


Helaas er liggen al vier boten. Wij vinden toch aardig plekje om te ankeren met een lijn naar de wal.

Patrick duikt het water in en klimt op de rots, maakt de lijn vast aan een boom. Prima gelukt.

Iedereen het water in, behalve Eva zij blijft foto's maken van haar familie.

Daarna de lunch in de kuip.

Deze keer heeft Stefan kipsalade gemaakt, de grote schaal op tafel, stukken brood erbij.

Ik mag ook een hapje proeven,  ik moet zeggen hij kan goed koken.

Maar dan ineens oeps......valt er wat kipsalade op de door Jelle net prachtige schoonmaakte teakvloer. 

Jelle zegt niets....ik maak de verkeerde opmerking, door te zeggen dat deze lunch inderdaad niet zo zeevast is. 

Beetje dom van mijzelf, want ik gaf er servetten bij maar had beter bordjes kunnen geven. 

Ach ja, zo blijf ik ook leren.

Ik krijg nog een tip van Stefan hoe ik beter de lijnen kan oprollen, zonder dat deze aan het eind in de war raken. 

Natuurlijk ben ik daar na 45 jaar zeilen en 70 jaar oud, niet echt geïnteresseerd in.

Daar komt nog bij, dat Jelle altijd de lijnen opruimt.

Ja, Stefan voelt zich al helemaal thuis aan boord.


Op de terug weg laten Eva en ik de eilanden aan ons voorbij gaan.

Terug in de haven drinken de dames een koud roseetje. 

Afgelopen dinsdag bestelde Eva ergens een roseetje, die had men niet.

Tijdens het boodschappen doen 's ochtends, heb ik een fles rosé mee genomen en koud gezet.

Dit is even scoren.

De mannen aan het bier. 

Nog wat hartige hapjes gemaakt, dit ging er allemaal prima in.

Om half zeven vertrekken onze gasten met de bus naar Supetar. 

Wij zwaaien ze uit en zeggen tot volgend jaar augustus in Nederland.

Teruglopend naar de boot, halen wij diep adem en doen verslag bij Lady Kathleen aan boord.

Inmiddels is het half acht en bel mijn moeder. 

Het gaat best goed met haar, alleen nu moet haar huis leeg gemaakt worden, dit zou zij het liefst zelf allemaal willen regelen.

Gezien haar geestelijke toestand gaat dit niet lukken. 

Ik heb haar verteld, dat wij dinsdag en woensdag komen helpen het huis leeg te ruimen.

Ook wij hadden verwacht dat alles anders zou verlopen, maar helaas is de werkelijkheid niet zo.

Vanavond zelf koken, eigenlijk is het er te warm voor, maar goed het is gelukt.

Nadat ik de nodige mailtjes heb afgewerkt is het elf uur.

Tijd om te kooi te gaan,


Woensdag 5 juli 2017

Even bijkomen


Vandaag een echte rustdag.

Gisteren verliep het bezoek van de kopers best goed. 

Stefan spreekt goed Engels, hij blijft enthousiast voor Jelle duidelijk minder vermoeiend dan voor mij als gastvrouw.

Nu eerst maar twee wasjes draaien, binnen een paar uur ligt alles weer schoon in de kast.

Helen en Mike gaan vanavond ergens eten en vragen of wij zin hebben om mee te gaan.

Deze uitnodiging kunnen wij niet afslaan. 

Altijd gezellig met zijn viertjes. 

Mike en Jelle weten elkaar telkens weer nieuwe dingen over het zeilen te vertellen.

Helen en haar gezin hebben veel in het buitenland doorgebracht. 

Bijzonder en interessant, vind ik het om te horen hoe volwassenen en kinderen zich na twaalf soms veertien jaar toch uiteindelijk settelen in Nederland. 

Ja, dat expatleven is niet alleen rozengeur en maneschijn. 

Voor mij weer een bewijs, dat je overal jezelf meeneemt.

Kortom Helen en ik hebben een goede klik.

Op tijd naar bed want morgen komen onze Zweedse klantjes weer.

Gelukkig niet om half tien maar deze keer om kwart voor elf.

Welterusten.

Dinsdag 4 juli 2017

Early birds


Ja, wij zijn er vroeg bij.

Jelle wil alles zeilklaar maken, voordat de gasten er zijn.

Ik moet nog even naar de bakker om iets lekkers bij de koffie te kopen.

De bus staat er al, als ik met de boodschappen naar de boot loop.

Ja ineens vier personen erbij, dan is het fijn als alles klaar staat.

Koffie in de pot, jongelui willen water en thee, alles is voorradig!

De familie loopt de kajuit binnen Jelle en de nog steeds enthousiaste Stefan showen trots alle bijzondere grote en kleine dingen aan boord.

Dan koffie in de kuip, rond elf uur varen wij de haven uit.

Jelle geeft het stuurwiel over aan Stefan. Hij geniet volop. 

Er worden foto's gemaakt door de familie. 

Zoon Patrick mag ook even achter het stuurwiel, kortom wij hebben enthousiaste gasten aan boord.

Tegen half één varen wij de baai Stomarska op het eiland Solta in. 

Voor ons de eerste keer dat wij hier zijn.


Het heeft een kade daar kunnen ongeveer twintig boten aan liggen.


Wij gaan deze keer voor anker, want er moet gezwommen worden.

Eva blijft aan boord. 


Stefan ziet een chroom plekje, wat een beetje bruin is geworden.

De kapitein, lijkt net een tovenaar, binnen twee minuten is het bruine plekje verdwenen en Stefan weer helemaal tevreden.


Als iedereen uitgezwommen is, gebruiken wij de lunch in de kuip.

Gisteren had ik gezegd dat het voor mij moeilijk is voor een lunch te zorgen omdat ik niet weet hoeveel en waar de Zweden van houden. Ieder zorgt dus voor eigen pakketje.

Stefan en zijn familie zijn ook zeilers. Zij hadden de daad bij het woord gevoegd.

Bij aankomst hadden zij een soort van koeltasje bij zich. 

Hier zat een eigen gemaakte tonijnsalade, die rondom werd koud gehouden door blikjes bier. 

Grote watermeloen erbij, zij hadden het keurig geregeld.


Na de lunch varen wij tegen drie uur terug.


Op de wal kun je zien dat er nieuwbouw wordt gepleegd, de ritsen zijn al uitgehakt.

Stefan weer achter het stuurwiel en wij varen halve wind met een snelheid van 8 knopen richting de haven. Iedereen geniet.

Als wij de haven invaren staat de marinero al op de steiger om ons de ankerlijnen aan te geven.

Nadat alles opgeruimd is, lopen wij langs de kade en halen bij de ijsco tentje een heerlijk ijsje.

Wij wandelen verder richting het begin van de baai, daar is restaurant Bago de laatste keer hebben wij hier heerlijk gegeten.

Met het prachtige uitzicht op de baai wordt er weer getoast op de boot "skäl".

Het eten in zijn totaliteit viel deze keer een beetje tegen. Maar de sfeer heeft er niet onder geleden. Jelle biedt zelfs nog aan of ze nog een keer willen komen voor een tochtje op de motor. Schoondochter Anna is de enige die twijfelt. Donderdag is nog een mogelijkheid. 

Heel graag direct weer om tien over half tien, achteraf gezien vind ik een bus later wat prettiger. Misschien kan Jelle dat nog aanpassen.

De taxi wordt gebeld en Stefan en zijn familie stappen in en vertrekken.

Wij lopen weer over de steiger en natuurlijk vragen Mike en Helen weer naar onze dag.

Terwijl wij niet aan boord gaan, doen wij wel een kort verslag.

Jelle wil de zeilen nog opruimen en de boot af spuiten.

Als dit alles klaar is wordt het chillen in de kuip.

Mijn hoofd is totaal vol met diverse dingen, waaronder wat mailtjes uit Nederland.

Op tijd te kooi, maar daar wil de slaap niet snel komen. 

Alle radertjes werken door in mijn hoofd.

Uiteindelijk toch in slaap.